ZARZEWIE – Barbara Sass

Zarzewie to autorski cykl spotkań z polską kinematografią, który ma zachęcić do bliższego przyjrzenia się twórczości ważnych polskich reżyserów i reżyserek. 

Spotkania są połączeniem pokazu wczesnego dorobku artystycznego – etiudy filmowej lub krótkiego metrażu – z dojrzałą twórczością – filmem pełnometrażowym. 

Punktem wyjściowym są dla nas młodzieńcze prace filmowe. To one często są najszczerszymi przejawami twórczej ekspresji, niezdominowanej przez zasady rynku, wolnej od konwenansów i presji finansowej. W nich szukamy zarzewia charakterystycznego stylu artysty lub artystki.

Następnie oglądamy wybrany film pełnometrażowy. Zestawienie to jest przestrzenią dialogu między wczesną a dojrzałą twórczością. Pozwala dostrzec tropy, którymi można podążać, analizując pełną filmografię. 

Spotkania są również okazją, aby zapoznać się z mniej znaną częścią dorobku ważnych postaci polskiej kinematografii.

Za koncepcję spotkań, wybór filmów oraz wskazanie tropów, odpowiadają miłośnicy i miłośniczki kina. 

Spotkania odbywają się będą w przestrzeni udostępnionej przez Fundację Krakowska 34 – oddolne minicentrum kulturalne, działające w dawnym pustostanie na krakowskim Kazimierzu. Cykl spotkań z polską kinematografią ma formułę zapłać, ile chcesz. Przychód z dobrowolnych datków zebranych w trakcie spotkania przekazujemy na realizację celów statutowych fundacji, o których możecie przeczytać na jej stronie www.k34.pl.

————————-

BARBARA SASS

Sycylia
https://filmpolski.pl/fp/index.php?film=32470

+
Krzyk
https://35mm.online/vod/fabula/krzyk

Sycylia (1957) to etiuda szkolna, za której scenariusz i reżyserię odpowiada bohaterka spotkania. W swoim dokumencie, Barbara Sass obrazuje konsekwencje wydobycia węgla w Bytomiu. Przedstawione są historie mieszkańców miasta, którzy pozostawieni sami sobie walczą o ocalenie lub odbudowę swojego dobytku. Film porównuje działania kopalni do klęski żywiołowej, której jakby nikt z władz miasta nie zauważał. 

Krzyk (1982) Jest to historia dziewczyny z patologicznej rodziny, która po wyjściu z więzienia podejmuje pracę w domu opieki. Dziewczyna chciałaby dokonać zmian w swoim życiu i zbudować trwałą relację z mężczyzną. Jednak ilość przeciwności i zawodów, które ją spotykają oraz brak dobrych wzorców i wsparcia z zewnątrz, wpływają coraz bardziej destrukcyjnie na bohaterkę. 

Filmy dzieli 25 lat, jednak oba pokazują, jak głęboko zaangażowana w sprawy społeczne jest reżyserka. Choć tematy filmów, działanie kopalni i resocjalizacja, są od siebie bardzo dalekie, łączy je sposób patrzenia na problem, na sytuację, w której człowiek jest pozostawiony sam sobie. Ludzie nie wyposażeni przez rodzinę, środowisko lub państwo w narzędzia, dzięki którym mogą się bronić i dbać o swój dobrostan, tracą nadzieję, powielają znane schematy i tkwią w trudnej sytuacji. Oba filmy pokazują również ogromny paradoks życia, wchodzimy na płaszczyzną wartości i motywacji działań, obserwujemy jak siła nas wspierająca i budujące łatwo może stać się tym, co zaczyna nas wyniszczać. Bytom żyje z węgla i równocześnie jest przez niego unicestwiany, Marianna rozpaczliwie pragnie normalności w życiu i dążenia do tego niszczą ją. W filmie Krzyk wchodzimy bardzo głęboko w życie i psychikę bohaterki, reżyserka buduje postać szczerze, dowiadujemy się nie tylko, jaka jest, ale również co ją taką uczyniło. Rolę Marianny wybitnie odegrała Dorota Stalińska, aktorka silnie związana z kinem Barbary Sass, której praca aktorska została wielokrotnie nagrodzona. Ten kobiecy duet opowiada o swojej zawodowej relacji w późniejszym filmie reżyserki – Historia niemoralna (1990).

————————-

Font użyty w identyfikacji: TINY autorstwa Jacka Haltena Fahnestocka, dystrybuowany przez velvetyne.fr.